Ik heb er eens even over nagedacht: krijgt Elze, net als Luuk, haar eigen weblog? Is dat wel zo handig?

Uiteindelijk heb ik besloten om haar bij Luuk te voegen. De naam van de weblog heb ik in zoverre aangepast dat er bovenin beeld in plaats van ‘Luuk’ nu ‘Luuk en Elze’ staat. Het adres blijft hetzelfde en daarin zal Elze’s naam dus geen plekje krijgen, helaas.

Wil je mee blijven lezen over Luuk en Elze dan kan dat hier.

Deze site blijft bestaan omdat het een deel was uit ons leven en omdat er nog 3 kleintjes in de vriezer liggen. Wie weet ooit…..

Afgelopen maandag hadden we het huisbezoek van een wijkverpleegkundige van het consultatiebureau.

Al maanden van te voren hebben we het er over gehad of we met Elze dit hele circus wel weer op wilden starten. Na alle negatieve ervaringen met Luuk en het cb hebben we dit serieus overwogen. Je kan tenslotte ook naar de huisarts.

Maar het is ook niet helemaal mijn stijl om iemand of een instantie zonder verdere uitleg en kansen aan de kant te schuiven. Dus hebben we besloten om het huisbezoek af te wachten en aan te grijpen om eens goed te praten over wat er allemaal gebeurd is.
Zo gezegd zo gedaan.

En het was goed. Erg goed zelfs! Dit was een prettige wijkverpleegkundige en ik kon mijn hele verhaal bij haar kwijt. Ze kon goed luisteren en gaf aan dat het inderdaad niet prettig was geweest. De assistente waar ik het niet goed mee kan vinden werkt alleen op bepaalde dagen en er zijn meer mensen die moeite hebben met haar, blijkt. Het kan tenslotte ook aan mij liggen! Inmiddels kom ik daar al binnen met half rechtopstaande nekharen wat toch zijn wisselwerking kan hebben op mensen….
Verder hadden Paul en ik besloten om het om de beurt op te gaan pakken. Dat heeft het cb liever niet, want ze willen de mensen bij dezelfde arts hebben. Maar dat is dan heel jammer voor het cb, wij willen dat wel. Paul zal nu 2 keer achter elkaar met Elze gaan zodat hij een arts en een verpleegkundige spreekt en ziet en daarna ik 2 keer achter elkaar. En we gaan op die dagen dat die ene assistente niet werkt.

Met deze aanpassing en het gevoel dat er nu écht naar me geluisterd werd willen we het zeker nog een kans geven.

En ze had nog een goeie tip ook voor wat betreft het voeden. Elze viel telkens in slaap tijdens het voeden. Haar idee was om het mutsje dan even af te zetten. Zo krijgt ze het iets kouder en is ze misschien wat actiever aan de borst. En dat werkte goed.
Inmiddels is het hele mutsje al verdwenen, maar toen werkte de tip goed. En ik had eindelijk het gevoel dat het cb me eens een dienst had bewezen! Precies waar die organisatie voor was opgericht, toch?

Ik hoop deze keer mijn nekharen te kunnen laten liggen en de bezoeken aan het cb als ondersteunend te ervaren. Ik hoor van anderen dat het soms écht kan, dus wie weet bij ons nu ook?

…. kan je je voorbereiden, al zijn 2 weken verlof wel wat kort….

Zo had ik tijd genoeg voor een krans en 24 kleine roze poppetjes voor mijn kleuters.

Alleen de gehaakte babydeken kreeg ik niet meer op tijd af. Na eerst een avond en een ochtend me via internet een cursus ‘haken’ op te leggen had ik het principe onder de knie. Driftig haakte ik in het geheim (met de gordijnen dicht, want je weet het nooit!) het ene na het andere vierkantje. Het moesten er 36 worden. Ik had er 25 af. Nummer 26 en de helft van 27 heb ik in het ziekenhuis liggen haken. De andere 9,5 heeft mijn oma afgemaakt. Zij heeft ze ook allemaal aan elkaar gezet en nu is de deken klaar!

Zo’n heel klein meisje heeft natuurlijk al haar energie nodig om te eten, zich warm te houden en te groeien, zodat ze zich beter warm kan houden en meer kracht heeft om te drinken. Een soort vicieuze cirkel die opwaards zou moeten gaan. En om hem opwaards te laten gaan moesten we Elze als ze klaar was aan de borst nog zo’n 30 cc afgekolfde borstvoeding met behulp van een flesje geven. Waarna we de sessie af konden sluiten met het afkolven van mijn borstvoeding. Al met al erg veel werk, zeker als ze elke 3 uur een voeding moet. Moet, want anders wordt die cirkel een neerwaardse…

Aan het einde van vorige week mochten we haar ‘s nachts, als ze het zelf trok, 4 uur laten gaan. Maar niet langer. Wanneer ze op haar geboortegewicht zou zitten mocht ze ‘s nachts 6 uur tussen haar voedingen laten zitten. Als we overdag die 3 uur maximaal maar aanhielden.

Maar aan het einde van vorige week was die 30 cc extra voeding al erg moeilijk. Ze dronk vaak niet meer dan 15 cc. Soms maar 10 zelfs. En dan kwam er vaak nog het één en ander door haar neus weer naar buiten. Typisch gevalletje van vol dus…

Wat ons deed besluiten om haar niet langer met die fles te pesten, maar afgelopen maandag die hele bijvoeding maar eens een dagje te laten voor wat het was. En wat bleek gisteren: 40 gram gegroeid om alleen mijn borst. Mooi! Dat hebben we dus weer gehad. Weg fles! En een tijd die je dan over hebt! Vooral ‘s nachts…. heerlijk! Aanleggen, verder sudderen, terugleggen en slapen.

Het kolven ben ik inmiddels ook al flink aan het afbouwen. Vorige week kolfde ik zoveel dat ik een twee- of drieling van Elze’s grootte ook makkelijk kon voeden. Nu kolf ik nog zo’n 2 keer per dag. Ook dat scheelt zeeën van tijd!!

Sinds zondag zit ze boven haar geboortegewicht en lijkt ze wel elke dag meer te groeien! We zien ook sinds eind vorige week dat ons kleine meisje verandert. Ze is alerter, kijkt meer, is ietsje langer wakker en af en toe maait er een arm door de wieg of wagenbak! Zo schattig….

Ze kan zich ook beter warm houden. Ook zonder kruik en mutsje blijft ze goed op temperatuur. Dus vandaag gaan we het maar eens buiten proberen.

Vanaf de zomer van 2005 begon een strijd.
Een strijd van heel veel tranen.
Heel veel pijn,
heel veel twijfels,
heel veel angst,
heel veel wanhoop,
heel veel vragen.

In 2007 kwam Luuk en hadden we even een moment van rust en geluk. Maar dat geluk werd al snel iets overschaduwd door de wens voor nog een kindje. En dan met name door de wetenschap dat we de strijd weer aan moesten gaan.

Al snel gingen we de strijd weer aan in de zomer van 2008.

Een andere strijd dan die voor Luuk. Maar ook een van tranen, twijfels, angst, wanhoop en vragen.

En nu met de komst van Elze is het klaar.

We zijn klaar met onze strijd. En de tranen stromen over mijn wangen.
Weer heel veel tranen
met veel geluk,
heel veel rust,
heel veel liefde.

Wie weet komt er ooit een derde. Er liggen nog 3 embryo’s in de vriezer en de kans op spontaan is nihil, maar niet nul. Maar ik hoef nóóit meer een complete behandeling ivf!

Het is klaar. Onze strijd is gestreden. Ik ben gelukkig, intens gelukkig, compleet en dankbaar.

Het begon met enig bloedverlies ‘s morgens en weeën vanaf 15.00 uur. Om 20.47 uur was ze er: Elze Hanna.

2500 Gram precies en daardoor mocht ze bij ons blijven. Onder de 2500 gram had ze de couveuse in gemoeten…..
Op de gram nauwkeurig, na toestemming van de kinderarts, ging onze droom in vervulling: een kindje naast en in ons bed.

Op zondag 7 maart kregen we het bericht dat we naar huis mochten met z’n drieën. En daar ging onze tweede droom in vervulling: thuis in een bed op klossen, met een baby en een (lieve, goede!) kraamhulp en fruithapjes!

Het is zwaar, want, omdat ze zo klein is, is er de nodige zorg. Zo moet ze minstens 30 cc borstvoeding drinken.
Ze probeert het eerst aan de borst, dan krijgt ze afgekolfde voeding uit een flesje en vervolgens kolf ik zelf voor de volgende voeding. Dat betekent in je eentje anderhalf uur werk en dan dus nog anderhalf uur over om te slapen o.i.d. Druk, maar zo fantantastisch om te mogen doen!

En ze is zó mooi! Zo verschrikkelijk mooi! Dat er zo’n mooi kindje in mijn buik zat…. onbegrijpelijk….

Ik krijg nu van mensen (cassière bij de supermarkt bijv.) vragen: ‘Hé is er een tweede op komst?’ Zo’n winterjas heeft natuurlijk veel verborgen gehouden, maar op den duur wordt zo’n buik ook zichtbaar met jas!

En dan heb ik het gevoel dat ik écht een mega-buik heb (ja, ja… foto komt nog!), maar blijkbaar is dat niet zo.

Als mensen vragen ‘hoe lang ik nog moet’ (Moet? Moet? Màg! Dit zwanger zijn is, ondanks enkele kwaaltjes (lees: bloedneuzen, zo’n 2 à 3 per dag, dikkere handen en voeten, bukken (drama!)) écht onwijs leuk!) en ik antwoord ze ‘nog 4 weken,’ kijken ze me geschrokken en verbaasd aan. Wat ze op zo’n moment denken, krijg ik er niet écht uit, maar het verrast ze duidelijk.

In mijn beleving zal mijn buik dus wel weer veel groter zijn, dan voor die ander…..

Vandaag weer naar de verloskundige. Dat vind ik erg fijn, want bij de gyn (die zó weinig tijd heeft!) kom ik altijd met meer vragen weg dan met antwoorden. De meeste van die vragen krijg ik dan weer beantwoord bij de verloskundige. Vult elkaar goed aan, zullen we maar zeggen…

Wat betreft het inleiden zal ik er toch écht niet onderuit komen. Ook omdat het bij Luuk zo snel ging zal er geen tijd zijn voor de 4 uur antibiotica die er toch minimaal nodig is. Maar de verloskundige nam écht de tijd voor me. Ik heb met haar afgesproken dat ik na het bezoek aan de gynaecoloog even bel met de praktijk over het verloop van de afspraken en de eventuele ingeplande bevalling.

Mijn bloeddruk was weer prima: 120 om 75.

Verder wilde ik weten of Kleintje al was ingedaald. Van de week had ik het gevoel dat er een soort voetbal laag onderin mijn buik zat. Iets ronds en groots wat er daarvoor niet had gezeten. Zou het een hoofd zijn? Het voelde niet heel prettig, maar daarna had ik nergens last meer van.
Maar omdat mijn buik al hard wordt als je er alleen al naar wijst kunnen de meeste het maar niet voelen. Deze keer viel dat mee, en constateerde de verloskundige dat Kleintje al tot aan zijn oren zat ingedaald en ook nog eens muurvast zat!
Een prettig idee, want nu mag ik lopen tijdens de bevalling! Dat wat ik bij Luuk zo graag wilde, maar toen niet mocht. Geen idee of ik dat nu weer wil, maar de mogelijkheid hebben is gewoon een prettig idee.

En nu ben ik moe. Heel moe. Ineens slaat het een soort toe geloof ik…. pffff. Dus ik ga maar eens meegenieten van Luuk zijn tukkie. Eventjes plat. En dromen van een gevulde wieg straks…. wauw… zucht….

Al twee weken verder dan bij Luuk!

Het voelt wel een beetje alsof ik voor het eerst zwanger ben. Begin nu ook dingetjes te krijgen die ik nooit eerder heb gehad, maar die er gewoon bij horen.

Zo lig ik inmiddels in bed met kussens óm me heen. Voorheen met het voedingskussen, innig verstrengeld, maar nu dus ook met een kussentje in mijn rug. Want helemaal op mijn zij is ook niet lekker en op mijn rug doet het ook niet goed. Daarom nu een beetje diagonaal op mijn zij… Maar wat maakt het uit, ik slaap! En ik hoef er doorgaans maar 1 keer uit om te plassen, dus mij hoor je niet klagen.

Mijn buik is écht heel groot in mijn beleving. Gisteren heb ik mezelf nog maar eens in de spiegel bekeken. Het is indrukwekkend, maar je moet het niet te vaak doen. Je zou er een identiteitscrisis aan overhouden. Je herkent jezelf bijna niet meer terug!

Kleintje wordt wel wat rustiger zo in de loop van de tijd. Hij trappelt minder hard en schuivelt vloeiender door mijn buik. Een enkele keer hebben we onenigheid over mijn onderste ribben, maar over het algemeen houdt hij zich keurig.

Wel begint het dromen over hoe het zal zijn. Hoe hij of zij zal zijn. En soms kan ik niet wachten tot ik weer zo’n klein friemelig kindje mag vasthouden, de borst mag geven. Ik kijk uit naar het moment dat hij op mijn buik ligt….. Maar nu nog even genieten van het gevoel van binnen!